Vanochtend op tijd opgestaan en nog een leuke ochtendwandeling gedaan langs de kustlijn op Ocean Avenue. Die vol huizen staat die precies uit het welgekende computerspel “De Sims” komen. Uiteindelijk hebben we George W(anker) Busch zijn buitenverblijfje in Kennebunkport tegengekomen.
We zijn toen maar teruggekeerd. Onderweg heeft een vriendelijke meneer nog een foto van ons genomen.
We zijn nog vrij snel doorgegaan. Vandaag stond er een rit van zo’n 350 km op het programma. Dwars door de staat Maine tot op de Canadeese grens. Onderweg hebben we halt gehouden aan een Ford garage omdat ons linkerachterlicht niet functioneerde, aan de andere kant van de weg was er een mall met knutselgerief en Lieve was natuurlijk niet tegen te houden. Achterafgezien hebben de mensen van Ford een slechte job gedaan, het achterlicht werkt nog steeds niet. Het ding is dat je het licht heel moeilijk overdag kan testen omdat het zo verdomd zonnig is.
Na de pauze in de garage zijn we rustig verder gegaan door Maine tot aan de grenspost. Een goede 30 km verder was ons doel, Lac Mégantic. Het was ons vrij snel duidelijk dat ook hier de luxe ver te zoeken was, maar het hotel heeft toch nog wat charme en is algemeen in een betere staat dan wat we in Kennebunkport voorgeschoteld kregen.
Na alles naar onze kamer gesleept te hebben, die op de 2e verdieping ligt, was ik toe aan een beetje rust.
Daarna zijn we even naar het centrum van het dorp gegaan om een hapje te eten. Alle restaurants zagen er echt marginaal uit, dus zijn we beland in McDonalds. Je zou denken dat het gemakkelijk is om daar je maaltijd te bestellen, maar niets is minder waar. Canadees Frans is onverstaanbaar. Ik denk dat het een mix is tussen plat Westvlaams en Limburgs, maar dan in het Frans. Verder was het de slechts georganiseerde McDonalds die ik ooit ben tegengekomen. Het duurde 10 minuten voor onze bestelling klaar was, terwijl ik bena omkwam van de honger.
Nadien zijn we op zoek gegaan naar een rustig plaatsje ergens aan het meer, dat we natuurlijk ook gevonden hebben. Zo konden we even in alle rust genieten van de omgeving.
Toen werd het toch stilletjes aan tijd om terug te keren. In het centrum van het stadje had ik nog een papiererie of zoiets gezien, ik dacht dus meteen aan Lieve en knutselgerief, maar het bleek een gewone, stinkende winkel te zijn voor kantoorbenodigdheden. Aan de overkant van de straat was er een 1$ shop, we dachten, “effe kijken kan geen kwaad”, Lieve heeft die winkel bena leeggekocht. Ze vond er vannalles van knutselgerief aan spotprijzen. Dingen die bij ons 3 tot 4 Euro kosten lagen hier in de winkel voor 1$, wat iets van een halve euro is.
We gaan vandaag niet veel meer doen, na het posten van dit bericht ga ik lekker slapen in dit préhistorische bed. Morgen staat onze rit naar Quebec op het programma.
