Dag 17 : Harrisburg – Washington

Het hotel in Harrisburg was erg basic. Dat wisten we gelukkig al voor dat we ernaartoe gingen. Dat het ZO basic was… dat hadden we niet gedacht. De kamer was ooit een rokerskamer, de ontbijtruimte te klein zodat we in onze kamer moetsen ontbijten, de ijskast luid en wifi traag.

Goed dat we hier op tijd konden vertrekken. Hop naar Washington, een goede rit van alweer 200km. Het Helix hotel in Washington zou een hoogvlieger moeten zijn. Helaas toen we aankwamen was er van gastvrijheid weinig te merken. Ik moest zelf vragen aan de kerel achter de receptie om mijn bagage uit te pakken en vragen waar de valet dan wel was. Als ik niets had gezegd dan stond de auto nu nog in de weg voor de taxi die er reeds achter stond.

Na even op de kamer gerust te hebben zijn we de stad ingetrokken. Het hotel ligt letterlijk achter de hoek van het huis waar de domste machtige man ter wereld woond, het befaamde ‘Witte Huis’. Daar trokken we nog eens een ‘Elmo’ foto. Een man uit Seattle vond hem alvast een goede kandidaat president.

Daar achter is er een monumentale obelisk, zoals er een in Boston staat, maar dan gemakkelijk 2 keer zo groot. Dat het hele complex hier is beïnvloed door Versaille is duidelijk te merken.

We zijn verder naar het Lincoln Memorial gewandeld, we hebben onderweg even halt gehouden aan het monument van de 2e wereldoorlog en die van Vietnam. Achter de hoek van de immense muur van het Vietnam Veterans Memorial staat het Vietnam Woman’s Memorial. Wat ook opvalt is dat, zeker het Vietnam Woman’s Memorial betaald is door de familie, vrienden, sympathisanten en de veteranen zelf. Nadien zijn we langs het monument van de oorlog in Korea gegaan.

Vanuit het Lincoln Memorial hadden we een prachtig zicht op de Reflecting pool. De reflecting pool is de spiegel van Amerika en wat er in de Amerikanen omgaat. Martin Luther King heeft hier gestaan alsook de massa mensen die in 1963 tegen de oorlog in Vietnam protesteerden.

Daarna zijn we langs de Potomac River gewandeld waar er vanalle sportterreinen beschikbaar zijn voor het publiek. Van daaruit zijn we naar het Jefferson Memorial gewandeld.

Elk stuk voor stuk pareltjes van gebouwen. Ik vind het spijtig dat zulke bouwwerken niet meer gemaakt worden. Volgens Lieve is het niet meer betaalbaar.

Na het Jefferson was het hoog tijd om iets te zoeken om te eten. Op de hoek van 12 street en E street is er een bar/taverne/bistro/diner achtig ding waar we samen hetvolgende voorgerecht als hoofdgerecht hebben opgegeten. De porties zijn hier echt enorm, ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand dit alleen opeet, laat staan daarna nog een diner eet en een dessert.

Zoals je kan zien op de foto’s is het hier enorm prachtig weer, 31 graden, morgen word het wel 36 graden, we zullen dan tijdens de middag wel verkoeling zoeken in één van de vele shopping centra. In de voormiddag staat het congres op het programma.